La partita con il Chievo e una città

 

 

Da undici anni non arrivavano questi giorni. E il rito di snobbare la partita con il Chievo, di rifiutare il concetto di derby, non regge a fronte dell’attesa che c’è.  Non va negata l’emozione, per chi si ricorda il 3-2 del novembre 2001. O, ancora, il 2-1 in “trasferta” (da piazza San Zeno alla Curva Sud in corteo) del 1995. O le delusioni per le sconfitte, l'ultima il 24 marzo 2002. Come ha scritto il grande poeta americano Robert Pinsky, “Impossibile da dire”.

 

Così, per dire di quanto l’Hellas sia Verona, mi affido ai versi di un grande lirico, nel contempo padre e figlio di questa città contraddittoria e appassionata, rumorosa e piena di silenzi. Il suo nome, Berto Barbarani.

 

Voria cantar Verona, a una çerta ora / de note, quando monta su la luna:
quando i boschi che dorme el par che i cora / dentro sogni de barche a far fortuna
drio a l'aqua de l'Adese, che va / in çerca de paesi e de çità...
E alora che è finì tuto el sussurro / speciarla zò ne l'Adese, dai ponti,
e comodarla mi, muro par muro, / tuta forte nel çercolo dei monti...

E in dove che è piantà Castel San Pietro / su le rovine del teatro antico,
védar levarse su come de fero / tuto intiero, el castel de Teodorico,
e imaginarme rampegada adosso / 'na Verona cambià nei so colori:
tore e muralie del quarel più rosso, / case dipinte e ponti levadori,
che se specia ne l'Adese, che va / in çerca de paesi e de cità...

Così messa la scena, eco, voria / castigar la çità de quela gente
che, par odio o passion de signoria, / sempre in barufa par 'n'afar de gnente,
drio ai pilastri dei porteghi, nei vicoli / sconti, tra el fumo de le torse a vento,
su quela brama de sfidar pericoli / a tri, a quatro, a compagnie de çento
i se spetava par saltarse adosso, / pronti a la spada, ma al cortel più pronti,
pur che se veda corar sangue rosso, / pur che se senta tombolar da i ponti
qualche morto ne l'Adese, che va / in çerca de paesi e de cità!

Così messa la scena, eco, voria / portarve soto a una finestra granda,
tuta saor de vecia poesia, / a colonete che se raccomanda
a quei che passa, che no i volta via / sensa guardarla, sensa far dimanda
de qual vecia casada, eco, la sia, / ci sia mai quel paron che la comanda.
Da là drento Giulieta discorea / co Romeo, col so dio, col so signor;
e l'era tanto el ben che i se volea / che no gh'è omo, no gh'è pianta o fior,
no gh'è mar, no gh'è Adese, che va / in çerca de paesi e de cità, che possa dirlo!

O storia de morosi / capitada fin qua traverso i soni
de tanti inverni, quando ch'era sposi / i papà dei papà de i nostri noni;
e ciese grande da le porte verte / lavorade de rissi e de figura,
o madonte piturade e incerte / fra un San Bernardo e un San Bonaventura;
o marcanti de lane, o piere sante, / fate de un marmo che trà fora el griso
de le miserie de avì visto tante / ma el vostro muso l'è restà preciso:
tanto de rughe el tempo v'à segnado, / tanto de rughe el tempo v'à lustrà,
e l'Adese in passando v'à basado / e l'Adese rompendo v'à lavà...

Po' l'è tornado a posto e el s'à insognado / altri ponti, altre case, altre çità!

 

MATTEO FONTANA

© RIPRODUZIONE RISERVATA

Continua la lettura